Naar mijn lief toe heb ik er nooit een geheim van gemaakt dat ik graag kinderen van en met hem wil. Maar hij had nog niet zo’n haast, of had in ieder geval nog even tijd nodig om aan het idee te wennen. Een tijd lang is mijn onverkochte huis een obstakel geweest, omdat dat financieel nogal zwaar om onze nek hing. Maar toen de verkoop daarvan eenmaal echt rond was, en we ons alleen nog maar zorgen hoefden te maken over één hypotheek, gaf mijn lief zijn ‘tegenstand’ op en gingen we voor ‘t eggie. Mijn biologische klok was het stadium van zachtjes tikken allang voorbij, en we hadden tenslotte al uitgebreid droog geoefend!
Praktisch als altijd ben ik aan de slag gegaan: spiraaltje laten verwijderen en ovulatietesten kopen om het meest gunstige paringsmoment te bepalen. Dapper plaste ik twee weken lang iedere ochtend over een staafje heen. Mijn lief stond braaf stand-by in de starthouding, want als de LH-piek zich aandiende moesten we binnen 48 uur aan de bak. Maar sh*t, er verscheen helemaal geen piek. Nog niks aan de hand, denk je dan, kan gebeuren… maar we zijn nu een cyclus verder, en weer gebeurt hetzelfde. Ik begin me nu toch echt zorgen te maken dat er bij mij geen eisprong plaats vindt. Vanochtend ben ik bij de huisarts langs geweest, maar ze wil me nog niet doorsturen naar de gynaecoloog voor verder onderzoek. Ik moet eerst maar eens een paar maanden de temperatuurmethode hanteren. Ik stress teveel, vindt ze, en dat is niet bevorderlijk voor de bevruchting. Wat ze wel wil doen, is laten onderzoeken of mijn lief wel voldoende en goede zwemmertjes heeft. Ik krijg een verwijsbrief voor hem mee, en de instructie om een potje op te halen bij het lab in het ziekenhuis. Ik voel me eerlijk gezegd een beetje afgescheept, maar ik ga nu maar braaf aan de gang met temperaturen.